Wśród licznej grupy akrobatyk można wymienić takie jej rodzaje jak:
Akrobatyka sportowa - i wspomniane już wcześniej skoki na trampolinie, skoki na ścieżce oraz pole. W tej części z akrobatyki sportowej, szerzej opiszemy skoki na trampolinie.

Skoki na trampolinie - dyscyplina sportowa.
    W skokach na trampolinie rozgrywane są konkurencje:

skoki indywidualne kobiet i mężczyzna;

skoki synchroniczne kobiet i mężczyzn.

    Zawodnicy wykonują jeden układ obowiązkowy, który zawiera pewne wymogi, przypisane elementy oraz drugi układ dowolny. Układ składa sie z 10 elementów, których suma trudności składa się na trudność układu. Sędziowie oceniają układ w skali 0 - 10,0. Oceniana jest wysokość skoku, amplituda skoków (różnica wysokości pierwszego i ostatniego skoku), (skoki w tzw. prostokącie - za każde wyjście poza jego obrys są odejmowane punkty, technika wykonania, płynność łączenia elementów oraz zakończenie układu. W konkurencji synchronów bierze się pod uwagę synchroniczność zawodników wykonujących układ. Skoki na trampolinie są konkurencją olimpijską. Po raz pierwszy zostały zaprezentowane na olimpiadzie w Sydney w 2000 roku.

Klasy

     Skoki na trampolinie dzielą się na poszczególne klasy (etapy trudności): klasa Młodzieżowa, III, II, I i mistrzowska. Im niższy stopień tym trudniejsze elementy. W zależności od klasy w układach są wymagane poszczególne elementy. W klasie młodzieżowej w układzie jest salto w tył i baran oraz proste wyskoki (pad na plecy, pad na brzuch, siad w pozycji prostej, wyskok rozkroczny). W klasie III są pojedyncze salta (jedno z półobrotem, zwane baranem) i różne wyskoki (wyskok kuczny, rozkroczny), obroty. W klasie II do pojedynczych salt dochodzi śruba w tył (salto z całym obrotem (360) wokół własnej osi) oraz obowiązkowo element w przód na plecy zwany lotką lub salto w tył na brzuch ( proste, kuczne, łamane) - zależy od wyboru zawodnika. W klasie I jest już podwójne salto. W zależności od wyboru zawodnika może to być podwójne salto w przód bądź w tył. Natomiast w klasie mistrzowskiej (najtrudniejszej) do podwójnych salt dochodzą obroty, śruby. W układzie drugim (dowolnym) przeważnie mężczyźni, wykonują nawet potrójne salta. W układzie dowolnym w klasie mistrzowskiej bardzo rzadko wykonywane są zwykłe, pojedyncze salta.

    Akrobatyka cyrkowa - stanowi dyscyplinę sztuki cyrkowej i polega na prezentowaniu trudnych ćwiczeń gimnastycznych. Akrobaci przy tym wykazują się opanowaniem ciała - siłą, równowagą i gibkością. Wykonują oni m.in. ćwiczenia na trampolinach, linach, ruchomych trapezach i na podwieszonych u sklepienia kołach.
    Akrobaci cyrkowi wykonują także przeskoki między przyrządami, salta, "pętlę śmierci" (do której wykorzystywane są pojazdy mechaniczne np. rowery lub motocykle), a także chodzą i jeżdżą po linie. Ze względu, iż akrobatyka cyrkowa jest przearanżowana i nie występuje w niej współzawodnictwo to nie jest ona dyscypliną sportową. Jednak na przełomie wieków odegrała ona dużą rolę w kształtowaniu się akrobatyki sportowej.

    Akrobatyka konna - stanowi również dyscyplinę sztuki cyrkowej i wykonuje się ją podczas jazdy konnej. Dotyczy ona takich akrobacji jak m.in.: zeskoki, wskoki na konia, jazda stojąc (przodem, tyłem, pojedynczo, w piramidach składających się z kilku osób), przewijanie się pod brzuchem lub pod szyją konia.
    Dawniej jej zadaniem było doskonalenie sprawności jeździeckich, które miały później być wykorzystywane do celów wojskowych. Niezależnie od niej rozwinęła się akrobatyka konna o charakterze widowiskowym, której największy rozwój miał miejsce w cyrkach w XVIII i XIX wieku. Popisy podczas jazdy konnej wprowadził do cyrku P. Astley (1742-1814). Utworzył on w 1768 r. w Londynie szkołę jeździecką, w której uczyli się przyszli akrobaci konni.

    Akrobatyka lian - pochodząca z Chin sztuka akrobacji wykonywana na skraju konwi lian, która służyła do przechowywania alkoholu wykorzystywanego podczas uroczystości z dużą liczba gości. Akrobacja polegała na tym, że wykonujące ją osoby stawały na rękach na skraju lian i poruszając się po krawędzi wykonywały różne figury.
    Z historycznych rzeźb wynika, że akrobację wykonywały zazwyczaj dwie osoby. Jednak rzeźba znaleziona w Qilibe (niedaleko Luoyang) przedstawia trzech akrobatów.

    Akrobacja lotnicza - pilotowanie statków powietrznych (samolotów, szybowców, śmigłowców) lub ich grup (akrobacja zespołowa), polegająca na wykonywaniu figur. Figury te, to manewry statku powietrznego dokonywane przy użyciu sterów i ciągu zespołu napędowego zazwyczaj nie stosowane w zwykłych lotach. Następujące po sobie figury akrobacji lotniczej nazywamy wiązanką.
Akrobację lotniczą zalicza się do sportów lotniczych
Typy akrobacji
W zależności od stopnia trudności akrobacja lotnicza dzieli się na podstawową, średnią i pełną, w innym podziale na klasyczną - występują w niej przeciążenia dodatnie) i odwróconą - występują w niej przeciążenia ujemne.
Akrobacja zespołowa
Akrobacja lotnicza może być pojedyncza - gdy wykonuje ją jeden samolot lub szybowiec, oraz grupowa - wykonywana przez zespół akrobacji lotniczej. Do wykonania akrobacji lotniczej zespołowej konieczne jest opanowanie umiejętności akrobacji indywidualnej oraz pilotażu w lotach grupowych odbywających się w ustalonych szykach. Na czele szyku leci tzw. prowadzący.
Podstawowymi szykami w akrobacji lotniczej zespołowej są:
     - schody w lewo lub w prawo;
     - kolumna;
     - ława;
     - klin;
     - grot;
     - kwadrat (lub romb).
Specjalnymi lotami grupowymi są np. układy literowe (napisy).

Spadochronowa Akrobacja zespołowa (RW)
Zawody rozgrywane są w trzech konkurencjach:
  1) Akrobacja zespołowa 4-osobowa, wysokość skoku 3050, czas pracy 35 sekund;
  2) Akrobacja zespołowa 8-osobowa, wysokość skoku 3800, czas pracy 50 sekund
  3) Akrobacja zespołowa 16-osobowa, wysokość skoku 3800, czas pracy 50 sekund Zadaniem zespołu jest zbudowanie prawidłowo jak największej liczby kolejnych figur, wybranych z puli figur i sekwencji nakazanych, w wyznaczonym czasie pracy.
Formacje na Czaszach /CRW/
Na dyscyplinę składają się następujące konkurencje:
Zawody rozgrywane są w trzech konkurencjach:
  1) 4-osobowa konkurencja rotacyjna;
  2) 4-osobowa konkurencja sekwencyjna
  3) 8-osobowa formacja szybka.
Zadaniem zespołu jest zbudowanie prawidłowo jak największej liczby kolejnych figur i sekwencji (na otwartych czaszach spadochronów), połączonych odpowiednimi przejściami wybranych z puli figur i sekwencji nakazanych, w wyznaczonym czasie pracy.

   Freestyle, Skysurfing i Freeflying
Są to nowe dyscypliny sportowe , które w naszym kraju jeszcze się nie rozwinęły.
Freestyle - Zadaniem zespołu, w skład którego wchodzi zawodnik i kamerzysta jest zbudowanie prawidłowo kolejnych figur (w wiązankach obowiązkowych i dowolnych), wyłonionych spośród figur i sekwencji nakazanych, w wyznaczonym czasie pracy. W tej konkurencji jest oceniana oprócz prawidłowości figur, wartość artystyczna programu oraz wrażenia estetyczne.
Skysurfing - Zadaniem zespołu, w skład którego wchodzi zawodnik i kamerzysta jest zbudowanie prawidłowo kolejnych figur (w wiązankach obowiązkowych i dowolnych), wyłonionych spośród figur i sekwencji nakazanych, w wyznaczonym czasie pracy. W tej konkurencji jest oceniana oprócz prawidłowości figur, wartość artystyczna programu oraz wrażenia estetyczne.
Różni się od poprzedniej dyscypliny układami figur i sekwencji i oraz tym, że zawodnik wyskakuje z przypiętą deską powietrzną do nóg.
Freeflying - Zadaniem zespołu, w skład którego wchodzi 2 skoczków i 1 kamerzysta jest zbudowanie obok siebie (synchronicznie) prawidłowo kolejnych figur, w wyznaczonym czasie pracy. Tu również ocenia się wrażenia estetyczne. Polacy specjalizują się w Konkurencjach klasycznych: akrobacji i celności lądowania.
W Polsce odbywają się jedynie zawody w Konkurencjach klasycznych, relativowych (czwórki) oraz Para-Ski.