Leszek Blanik został uznany głosami kibiców sportowych najpopularniejszym sportowcem Pomorza w Plebiscycie Dziennika Bałtyckiego i TVP! Gimnastyk po raz dziesiąty znalazł sie w dziesiątce najlepszych w tym czterokrotnie wygrywał! Jednocześnie wraz z Adamem Korolem zostali wybrani przez kapitułę za najlepszych sportowców Pomorza 2008 roku.

Imię i nazwisko Leszek Robert Blanik - syn Ludwika i Haliny
Data i miejsce urodzenia 01.03.1977 Wodzisław Śląski
Znak zodiaku ryby
Stan cywilny żonaty (ż. Magda), syn (Artur)
Szkoła Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku, trener II klasy gimnastyki sportowej
Praca asystent w Katedrze Teorii, Metodyki Gimnastyki i Ćwiczeń Muzyczno-Ruchowych AWFiS w Gdańsku
Klub KG Radlin (1986 - 1997) MKS AZS AWFiS Gdańsk (od 1998)
Trener kadry Andrei Levit Trener klubowy Piotr Mikołajek Trenerzy Ernest Hawełek, Alfred Kucharczyk, Tadeusz Sobala, Marian Pieczka

    Leszek Blanik do tytułu mistrza Europy i świata dorzucił najważniejszy ze złotych medali. Polski gimnastyk zwyciężył w Pekinie w olimpijskim konkursie skoku przez konia. To pierwszy taki sukces Polaka w historii tej dyscypliny!
Leszek wychował się w Klubie Gimnastycznym Radlin. Do Gdańska przyjechał 12 lat temu, gdyż powstał tam ośrodek przygotowań olimpijskich. Pierwszy sukces - wicemistrzostwo Europy - odniósł w 1998 roku. Na topie utrzymuje się równo dekadę! Przed rokiem zapowiedział, że będzie żegnał się z najważniejszymi imprezami. Jest to złote pożegnanie. Przed rokiem był tytuł mistrza świata, a ten sezon to mistrzostwo Europy, a teraz igrzysk olimpijskich! - Karierę zakończę w 2010 roku. W przyszłym sezonie startować będę tylko w zawodach Pucharu Świata. Chcę odwiedzić te miejsca, w których czułem się jako zawodnik najlepiej - deklarował przed wyjazdem do Chin Leszek Blanik, który już pracuje jako wykładowca w AWFiS Gdańsk. - Chcę zrobić doktora, ale jako profesor nie widzę się, raczej wolałbym pracować jako trener - dodaje.

    W wypełnionej po brzegi chińskimi fanami hali National Indoor Stadium w Pekinie, 31-letni Blanik też głównie czekał. Kwalifikacje są bowiem wspólne dla wieloboistów i zawodników startujących tylko na jednym przyrządzie. Zanim przyszła więc kolej na Polaka, ten musiał cierpliwe obserwować jak kilkudziesięciu innych gimnastyków wygina się na kółkach, poręczach, drążku i koniu z łękami. W tym czasie nie mógł opuścić hali, tylko nerwowo przestępował z nogi na nogę, rozciągał się i wymieniał uwagi z Ukraińskim trenerem Adriejem Lewitem.
    Leszek Blanik zakasował rywali podwójną "tsukuharą" i swoim firmowym "blanikiem". - Jestem w finale. Walczę o medal - powiedział zadowolony jeszcze na długo przed końcem kwalifikacji. Ostatecznie zajął w nich trzecie miejsce. Blanik, brązowy medalista igrzysk z Sydney w 2000 r., czekał na swoją kolejną olimpijską szansę osiem lat. W 2004 r. w Atenach w ogóle nie wystartował, bo przez dziwaczny system eliminacji, który preferował wieloboistów, nie uzyskał kwalifikacji. I choć wciąż był jednym z najlepszych skoczków na świecie, to walkę o medale obejrzał w telewizji.
    Na igrzyska Blanik przygotował swoje dwa firmowe skoki: tsukuharę łamaną, czyli dwa i pół salta w tył w pozycji łamanej oraz skok ochrzczony jego nazwiskiem - przerzut w przód oraz dwa i pół salta w przód w pozycji łamanej. W eliminacjach te ewolucje oceniono na 16.700 i 16.475, co z łączną notą 16.587 dało Polakowi trzecie miejsce.
I znów trzeba czekać
    Finał skoku odbył się dopiero 18 sierpnia w poniedziałek. Blanik znów musi więc czekać. - Tak to już jest w tej naszej konkurencji, że trzeba być cierpliwym - wzdycha trener Lewit. - Przez te dziewięć dni Leszek będzie oczywiście trenował, odda pewnie w sumie kilkadziesiąt skoków. Ale nie można przesadzić, bo każdy skok, to ryzyko kontuzji. Jedno minimalnie gorsze lądowanie może na treningu kosztować bardzo wiele, utratę nie tylko szansy na medal, ale w ogóle występu w nim. Trzeba uważać. Nie ma prostego przełożenia, że im więcej skaczesz, tym lepiej jesteś przygotowany. Skoczek lądując, uderza z takim impetem, jak sprinter w materac po halowym biegu na 100 m. To jest potężna siła. Ale najbardziej obciążone i tak nie są kolana, tylko dusza. Tu trzeba mieć nerwy ze stali - kończy trener Blanika
    W finale Leszka oceniono niżej (16.600 i 16.475), ale rywale nie wytrzymali nerwowo. Marian Dragulescu (Rumunia), który w pierwszej próbie miał aż 16.800 (najwyższa nota w historii tej konkurencji), w drugim podejściu przewrócił się! Natomiast kończący konkurs Dmitrij Kasperowicz (Białoruś) nie "dokręcił" pierwszego skoku.
    Sam start Blanika trwał w sumie może dwie minuty, a w powietrzu spędził ledwie cztery sekundy. Najpierw pieczołowicie przygotował stół gimnastyczny, potem krzyknął jeszcze coś do siebie i rozpędzony niczym wyścigówka wystrzelił do przodu i w górę. Gdy wylądował po drugim skoku, na jego twarzy natychmiast pojawił się uśmiech. Polak zaczął się cieszyć, jakby właśnie zdobył olimpijski medal. Momentalnie utonął w objęciach trenera.
    Potem chwycił za telefon, żeby zadzwonić do Gdańska, do żony Magdy. - Była transmisja w telewizji. Wszystko widziała - powiedział dumnie.
    Ostatecznie Blanik wygrał z identyczną oceną, jaką miał drugi w konkursie. Od Thomasa Bouhaila okazał się lepszy dodatkową punktacją, o noty dwóch sędziów, które jako skrajne nie wchodziły do pierwszego rezultatu.

Wyniki finału skoku przez konia:


1. Leszek Blanik Polska 16,537
2. Thomas Bouhail Francja 16,537
3. Anton Gołoczuczkow Rosja 16,475
4. Marian Dragulescu Rumunia 16,225
5. Benoit Caranobe Francja 16,062
6. Dmitri Kasperowicz Białoruś 16,050
7. Flavius Koczi Rumunia 15,925
8. Isaac Botella Hiszpania 15,737

Igrzyska Olimpijskie



Mistrzostwa Świata

Złoty medal - Stuttgart 2007 (skok)
Srebrny medal -- Melbourne 2005 (skok)
Srebrny medal - Debrecen 2002 (skok)
VI miejsce - Arhus 2006 (skok)
VI miejsce - Ghent 2001 (skok)
IX miejsce - Anaheim 2003 (skok)

Mistrzostwa Europy

Złoty medal - Lozanna 2008 (skok)
Srebrny medal - St. Petersburg 1998 (skok)
Brązowy medal - Ljubljana 2004 (skok)
V miejsce - Patras 2002 (skok)
VI miejsce - Amsterdam 2007

Finały Pucharu Świata

Srebrny medal - Stuttgart 2002 (skok)
IV miejsce - Glasgow 2000 (skok)
VI miejsce - Sabae 1998 (skok)
VI miejsce - Birmingham 2004 (skok)
(zawody te rozgrywane są co 2 lata)

Zawody Pucharu Świata

Złote medale:
Busan 1999
Stuttgart 2001
Paryż 2002
Glasgow 2003
Cottbus 2004
Lyon 2004
Glasgow 2005
Moskwa 2007

Srebrne medale:
Paryż 1998
Vancouver 1998
Glasgow 1999
Cottbus 2001
Stuttgart 2003

Brązowe medale:
Zurich 1998
Cottbus 1999
Zurich 1999
Montreux 2000

Indywidualne Mistrzostwa Polski

8 krotny Mistrz Polski w wieloboju gimnastycznym (1994-98, 2001-03)