Gimnastyka akrobatyczna (lub też akrobatyka sportowa) - dyscyplina sportowa, która polega na wykonywaniu układów ćwiczeń gimnastycznych o dużym stopniu trudności, obejmuje ćwiczenia kobiet i mężczyzn w parach i grupach, a także ćwiczenia indywidualne i synchroniczne przy wykorzystaniu m.in. trampoliny i ścieżek.

* skoki na trampolinie
    Polegają na wykonywaniu ewolucji w powietrzu po odbiciu się od sprężystej powierzchni - batutu. Zawodnik wykonuje 3 układy, jeden obowiązkowy oraz dwa dowolne. Każdy z nich składa się z 10 różnych skoków. Skoki na trampolinie wykonywane przez kobiety oraz mężczyzn zarówno w konkurencji indywidualnej jak i synchronicznej, podczas konkurencji synchronicznej dwóch zawodników wykonuje układy równocześnie na dwóch równoległych trampolinach.

* skoki na ścieżce
Zostały zaliczone do akrobatyki sportowej w 1998 r. Rozgrywane są w kategorii kobiet i mężczyzn indywidualnie i drużynowo. Podczas zawodów na ścieżce o długości 25 m (plus dobieg 10 m) i szerokości 1,5 m zawodnik wykonuje 4 lub 3 układy skoków. Pierwszy układ to tzw. układ saltowy, podczas którego wykonywane są serie salt w pozycjach wyprostowanej, kucznej lub łamanej podwójnych lub potrójnych. Drugi układ to tzw. układ śrubowy, gdzie salta wykonuje się w połączeniu z przerzutami i obrotami od 180° do 900°. Układy 3 i 4 to układy mieszane.

     * ćwiczenia grupowe (pole)
Rozgrywane są w konkurencjach: dwójek kobiet, mężczyzn i par mieszanych, trójek kobiet, czwórek mężczyzn. Podczas zawodów na planszy gimnastycznej z towarzyszeniem muzyki zawodnicy wykonują trzy układy.
Układ statyczny w formie "piramidy", podczas którego zawodnicy tworzą określoną figurę akrobatyczną. Figura taka jest zakończona tzw. wytrzymaniem, czyli 2 lub 4 sekundowym bezruchem.
Układ dynamiczny, gdzie muszą się znaleźć elementy z "fazą lotu" takie jak skoki akrobatyczne, czy salta.
Układ mieszany kombinacja układów statycznego, dynamicznego i elementów choreograficznych.

Akrobatyka (gr. akrobateo - stąpać po krawędzi, wspinać się, akra - najdalszy, bateo lub pateo - pokrywać) - ewolucje cielesne o dużym stopniu trudności, które wykraczają poza przeciętne ludzkie umiejętności. Akrobatyka nie stanowi sportu, a określa rodzinę sportów. Akrobatykę dzieli się ze względu na:
działania zmierzające do podnoszenia sprawności fizycznej, kontrolowania ruchów ciała i opanowania psychicznego w sytuacjach ekstremalnych np.: narciarska, konna, rowerowa, sportowa.
współzawodnictwo gdzie wyczyny cielesne ustąpiły miejsca popisom na urządzeniach technicznych np.: akrobacja powietrzna na desce, akrobatyka na słupie, spadochronowa, rowerowa, lotnicza.
Jej odmiany występują w wielu kulturach świata, można tu wymienić mi.in. akrobatykę lian, na słupie, baksi, c'hoari chouk-lamm-penn, gle gbee, lave grise, mallakhamb, poteteke, tumi, voladeros, zashua.

     Akrobatyka znana była już w starożytnym Egipcie gdzie stanowiła jedną z części obrządku pogrzebowego. Na Krecie w II wieku p.n.e. uprawiano tauromachia czyli akrobatykę na grzbietach byków (patrz obrazek). Akrobatyka występowała także z rytualnym tańcem, co miało na celu wywołanie podniecenia i wprowadzenie w trans. a W Grecji była nazywana thaumata czyli cudowność (lub thaumato-poija - pogoń za cudownością). Platon uważał, że sprzyja ona doskonaleniu osobowości. Natomiast Klaudiusz Galen (129-199 p.n.e.) sądził, że pewne jej elementy mają działanie profilaktyczne w utrzymaniu zdrowia i lecznicze np. w odzyskiwaniu zmysłu równowagi.

     W średniowieczu akrobatyka była także elementem uroczystości pogrzebowych. Akrobata wykonujący ćwiczenia zagrażające życiu był symbolem zwycięstwa życia nad śmiercią. Nie była ona popierana przez Kościół. Następnie w związku ze zmianą charakteru akrobatyki z metafizycznego na widowiskowy i wiążący się z pracą zarobkową, była ona traktowana jako popisy dla zubożałej ludności. Pod koniec średniowiecza, krajem gdzie akrobatyka przeżywała swój rozwój były Włochy. Znany z popisów był tam A. Tuccaro (ok. 1535-1610), który rozpoczynał swoją karierę na dworze austriackiego cesarza Maksymiliana II, a następnie od 1570 r. został akrobatą królewskim (saltarin du roi) Karola IX. W 1599 r. została opublikowana jego książka pt. "Trzy dialogi o skakaniu i napowietrznej woltyżerce" (Trois dialogues de sauter et voltiger en l'air). Dzieło to przyczyniło się do rozwoju gimnastyki gdyż teoretycy przejęli opisane przez niego m.in. skoki przez imitację konia oraz ćwiczenia na kółkach i drążku. Wykorzystał je m.in. Włoch G. Borasatti w 1753 r. w dziele "Gimnastyk w ćwiczeniach praktycznych a teoria" (Ginnasta in Pratica, ed in teoria) i w 1793 r. Niemiec J. F. Guts Muths w książce "Gimnastyka dla młodzieży (Gymnastik fur die Jugend). W związku z rozwojem gimnastyki zmniejszyła się rola akrobatyki jako sztuki doskonalenia sprawności fizycznej.

     W II połowie XVIII wieku akrobatyka została przyswojona przez szybko rozwijającą się sztukę cyrkową stając się dyscypliną o charakterze widowiskowym. W 1859 r. podczas popisów pojawił się trapez. Ze względu, iż traktowana była jako rozrywka dla pospólstwa, akrobaci chcąc podnieść jej rangę, zwiększali poziom trudności ćwiczeń, co miało przyczynić się do zwrócenia na nich uwagi. Francuz Ch. Blondin (J. F. Gravelet, 1824-1897) przechodził po linie nad wodospadem Niagara. Aby zwiększyć poziom trudności akrobacji robił to później na szczudłach i z zamkniętymi oczami. W XX wieku rozwinęła się akrobatyka sportowa (m.in. dzięki wprowadzeniu jej do sportów takich jak np. jazda figurowa i tańce na lodzie). Na jej rozwój miał również wpływ renesans sztuki cyrkowej, gdzie pojawiły się elementy akrobatyki chińskiej mającej mniej siłowy charakter.

     Pierwsze zawody akrobatyczne rozegrano w 1925 r. w Niemczech, a w 1932 r. skoki akrobatyczne mężczyzn dołączono do dyscyplin sportowych rozgrywanych podczas Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles. Następnie wykreślono je z programu igrzysk i ponownie skoki na trampolinie włączono podczas letnich Igrzysk w Sydney w 2000 r. W 1964 r. została utworzona Międzynarodowa Federacja Trampoliny (FIT - International Trampoline Federation). W 1973 r. powołano Międzynarodową Federację Akrobatyki Sportowej (IFSA - International Federation of Sports Acrobatics). W 1974 r. w Moskwie miały miejsce pierwsze Mistrzostwa Świata w tej dyscyplinie, a w 1978 Mistrzostwa Europy. W 1975 r. odbył się pierwszy Puchar Świata zorganizowany w Widnau (Szwajcaria). Podczas Kongresu IFSA w 1998 r. rozwiązano Międzynarodową Federację Akrobatyki Sportowej i od 1999 r. jej struktury przyłączono do Międzynarodowej Federacji Gimnastyki (FIG - Fédération Internationale de Gymnastique).

     W Polsce akrobatyka sportowa jako dyscyplina sportowa została wyodrębniona w 1951 r, kiedy powstał Komitet Gimnastyki Artystycznej i Akrobatyki przy Głównej Komitecie Kultury Fizycznej i Turystyki. Akrobatów i działaczy tego sportu zrzesza Polski Związek Akrobatyki Sportowej, który powstał w 1957. Pierwsze Mistrzostwa Polski miały miejsce w 1955 w Białymstoku. W 1995 we Wrocławiu zostały zorganizowane XII Mistrzostw Świata Seniorów.